Nie poprawiać, nie ganić, nie wytykać błędów, nie ujawniać publicznie dziecięcej niewiedzy, ale pomagać w zdobywaniu wiadomości, w nabywaniu umiejętności, zachęcać do wytrwałości, zauważać każdy udany krok, organizować takie sytuacje w pracy dydaktyczno-wychowawczej, by uczniowie mogli osiągnąć sukces. W swojej pracy dość często stosowałam metody aktywizujące, gdyż przekonałam się, że ośmielają, pobudzają je do działania.

Równocześnie dzieciom tym poświęcałam więcej uwagi podczas zajęć dydaktycznych, obniżałam wymagania. Przyznam, że czasami było to bardzo trudne, ale po pewnym czasie niektóre z dzieci zaczęły odnosić sukcesy. Najwięcej zamieszania podczas lekcji sprawiał uczeń (jedynak) niedojrzały społecznie. Bardzo Szkolenia Kraków potrzebował nieustannie pomocy w zakresie przygotowania właściwych przyborów do zajęć, ustawienia w pary, pakowania tornistra, ubierania się, utrzymaniu porządku na ławce itp.

W tym celu, na początku września, przeprowadziłam wstępną diagnozę rozwoju ucznia. Wykorzystałam w tym celu propozycje ćwiczeń, które można znaleźć w książce pani Jadwigi Hanisz i Elżbiety Grzogorzewskiej „Ocena opisowa i sprawdzian osiągnięć ucznia”. Diagnozę uzupełniam na bieżąco własnymi spostrzeżeniami. W grupie 21 uczniów mam – pod względem możliwości wystąpienia ewentualnych trudności w nauce i wychowaniu – następujące dzieci: - sześciu uczniów z wada wymowy; - jednego ucznia z niedojrzałością społeczną; - dwóch uczniów o nadmiernej pobudliwości; - pięciu uczniów z pewnymi deficytami rozwoju umysłowego. Lekarka kosmiczna majestatycznie konsumuje smaczne okienka.